آدم یهو چجوری از سی واحد میرسه به هشت واحد؟؟ یه حس بدی دارم :|

آیا واقعاً برگشتم :| چرا همه چی یجوریه :|

امروز یادی از دوران کودکیم کردم. دوران کودکی یعنی زمانی که میرفتیم رفاه و من میرفتم از طبقه ها چیپس و خوراکی بر می داشتم. بعد با التماس و خواهش سعی میکردم مامانم رو راضی کنم چیزی رو که میخوام برام بخره. امروز دوباره اون حس ناب رو تجربه کردم. برای خرید مواد دسر و یه سری چیزای دیگه رفته بودیم رفاه. یه قرون پول نداشتم. جیب خالی. کارت خالی. وقتی مواد دسر رو توی سبد گذاشتم هر از گاهی چشمم به یه خوراکی خوشمزه می افتاد. از اون خوراکی هایی که میدونستم در حالت عادی نمیخرن و همیشه بهم میگن با پول خودت بخر. با خودم گفتم چیکار کنم؟ چیکار نکنم؟ یه خرده رفتم و برگشتم و آخ

از وقتی چراغ خوابمو گذاشتم کنار، هر وقت چراغای اتاقمو خاموش میکنم آسمون فوق العاده میشه. آسمون... سقف اتاقم. یه چراغ خواب کوچیک داشتم که هر وقت اتاقم تاریک میشد خود به خود روشن میشد. این اواخر چشمامو اذیت میکرد. الان که گذاشتمش کنار و نورش مزاحم نیست، سقف اتاقم فوق العاده شده. بیشتر دیوارهاست ولی وقتی اتاق تاریک تاریکه در و دیوار یه دست سیاهن. ستاره هارو از این پایین نگاه میبینم و مثل آسمونه. قشنگه...

من این ترم چجوری میخوام درس بخونم؟ یعنی واقعاً قراره درس بخونم؟؟ تابستون فقط یه انیمه ی بدردبخور بود ولی پاییز کلی انیمه میاد!

Bungou Stray Dogs

Trickster

Natsume Yuujinchou Go

Haikyuu!!

تازه اینارو میشناسم! انیمه های جدید چی!؟ آخه چرا اینارو گذاشتین واسه فصل مدرسه؟!

فارغ التحصیل شدم. از لحظه ای که فارغ التحصیل شدم حسی به جز نفرت و بیزاری نداشتم. از دانشگاه شهرکرد متنفرم. امیدوارم خراب بشه و هیچ دانشجوی بدبختی دیگه پاشو توش نذاره. به اندازه ی تمام این چهار سالی که خرد شدم توی همین دو هفته دوباره غذابم دادن. از همه شون متنفرم.